She entered a talent search in early 1961 and was nineteen when Ramlee cast her as Marjina in Ali Baba Bujang Lapok — not as decoration, but as the intelligence that engineers the destruction of forty thieves. She had no formal dance training, whatever the fan magazines said afterwards; the studio records show she was chosen for how she delivered a line.
Over eight films between 1961 and 1969 she became the dramatic counterweight to everything comic and satirical in his cinema. When he needed a narrative to carry real emotional stakes — the class cruelty of Ibu Mertua-ku, the ethnic prejudice of Gerimis — she was the one who made it cost something.
Her Sabariah in Ibu Mertua-ku is the performance the film turns on. A daughter who defies her mother to marry a musician, is disowned into a rat-infested room, and is then deceived into believing her husband abandoned her. Sarimah's account of making it, recorded by FINAS in 1995, includes a detail that says a great deal about how Ramlee directed: he refused to let her use glycerin tears. He walked her through her own memories of family isolation instead, and shot what came.
Acting opposite her forced him into his most emotionally exposed work. He could not fall back on charm or comic timing with Sarimah in the frame; Kassim Selamat and Kamal in Gerimis are the two performances where he abandons wit entirely.
She won multiple Best Actress awards at the Malaysian Film Festival, moved into production with Dia Ibuku in 1981, and sustained a top-tier career across four decades — historical drama, horror, action. She belongs here as the proof of his cinema at its dramatic peak.
Sarimah is one of only two members of this ensemble still living. She was nineteen when Ramlee cast her as Marjina; everyone else in these pages, P. Ramlee included, is gone.
Beliau menyertai satu pencarian bakat pada awal 1961 dan baru berusia sembilan belas tahun apabila Ramlee memilihnya melakonkan Marjina dalam Ali Baba Bujang Lapok — bukan sebagai hiasan, tetapi sebagai kecerdikan yang merancang kejatuhan empat puluh penyamun. Beliau tidak pernah menerima latihan tarian formal, apa pun yang didakwa majalah hiburan selepas itu; rekod studio menunjukkan beliau dipilih kerana cara lontaran dialognya.
Menerusi lapan buah filem antara 1961 hingga 1969, beliau menjadi pengimbang dramatik kepada segala yang bersifat komedi dan satira dalam sinema Ramlee. Apabila beliau memerlukan sebuah naratif yang memikul taruhan emosi yang sebenar — kekejaman darjat dalam Ibu Mertua-ku, prasangka kaum dalam Gerimis — Sarimahlah yang menjadikannya berharga.
Watak Sabariah dalam Ibu Mertua-ku ialah lakonan yang memutarkan seluruh filem itu. Seorang anak yang menentang ibunya demi berkahwin dengan seorang pemuzik, dibuang keluarga ke sebuah bilik usang, lalu diperdaya sehingga percaya suaminya telah meninggalkannya. Catatan Sarimah tentang proses penggambarannya, dirakam FINAS pada 1995, mengandungi satu butiran yang banyak menceritakan cara Ramlee mengarah: beliau enggan membenarkan penggunaan air mata gliserin. Sebaliknya beliau membimbing Sarimah menyusuri kenangannya sendiri tentang keterasingan keluarga, lalu merakam apa yang muncul.
Berlakon di hadapannya memaksa Ramlee ke dalam karya yang paling terdedah dari sudut emosi. Beliau tidak mampu bersandar pada pesona atau ketepatan komedi apabila Sarimah berada dalam bingkai; Kassim Selamat dan Kamal dalam Gerimis ialah dua lakonan tempat beliau meninggalkan kecerdikan lidah sama sekali.
Beliau memenangi beberapa Anugerah Pelakon Wanita Terbaik di Festival Filem Malaysia, beralih ke bidang penerbitan menerusi Dia Ibuku pada 1981, dan mengekalkan kerjaya barisan hadapan merentasi empat dekad — drama sejarah, seram, aksi. Beliau berada di sini sebagai bukti kemuncak dramatik sinema Ramlee.
Sarimah antara dua sahaja anggota ensembel ini yang masih hidup. Usianya sembilan belas tahun ketika Ramlee memilihnya sebagai Marjina; semua yang lain dalam halaman ini, termasuk P. Ramlee, telah pergi.