Born Omar bin Hitam around 1906, Haji Udo Omar came into the studio from the same place as Ahmad Nisfu — the pre-war bangsawan circuit and the touring theatrical companies — carrying a commanding voice, theatrical diction, and an unmatched gift for high-strung comic fury.
Sixteen films with Ramlee between Juwita in 1951 and 1966, and his territory was the compromised patriarch: the strict elder, the wealthy aristocrat, the eccentric father whose moral authority does not survive close inspection.
His masterpiece is Haji Bakhil bin Lebai Kedekut in Labu dan Labi — a textile merchant of monumental stinginess whose name announces exactly what he is, publicly devout and privately tyrannical, terrorising his two servants while counting every cent. The relentless shouting and the domestic tantrums made him the definitive miser of Malay cinema, and the film's dream sequences let him show the rest of his range: nightclub patron in a tuxedo, eccentric Western sheriff, villainous wrestling promoter, all in one picture.
He returned to the role in Nasib Si Labu Labi (1963), where the satire widens — Haji Bakhil enters a charity fashion show and is humiliated in public, greed and vanity exposed exactly as they were always going to be.
Elsewhere he was Marzuki, the snobbish merchant father in Penarek Becha, and a steady supply of village elders, judges and dignitaries whose pomposity ordinary people unmask. He died in 1981. His pre-1940 bangsawan handbills have never been located.
Dilahirkan dengan nama Omar bin Hitam sekitar tahun 1906, Haji Udo Omar memasuki studio daripada tempat yang sama seperti Ahmad Nisfu — pentas bangsawan sebelum perang dan kumpulan teater bergerak — membawa suara yang berwibawa, sebutan teater, dan bakat yang tiada tandingan dalam melahirkan kemarahan komedi yang menegang.
Enam belas buah filem bersama Ramlee antara Juwita pada 1951 hingga 1966, dan wilayahnya ialah patriark yang tercemar: orang tua yang tegas, bangsawan kaya, bapa yang pelik yang autoriti moralnya tidak bertahan apabila diteliti rapat.
Mahakaryanya ialah Haji Bakhil bin Lebai Kedekut dalam Labu dan Labi — saudagar tekstil yang teramat kedekut, yang namanya sendiri sudah mengisytiharkan siapa dirinya, alim di khalayak dan zalim di dalam rumah, menyeksa dua orang pekerjanya sambil mengira setiap sen. Jeritan yang tidak berhenti dan amukan rumah tangga itu menjadikannya lambang mutlak si kedekut dalam sinema Melayu, dan babak-babak mimpi filem itu membenarkannya menunjukkan selebihnya: hartawan bertuksedo di kelab malam, syerif koboi yang pelik, promoter gusti yang jahat, kesemuanya dalam satu filem.
Beliau kembali kepada watak itu dalam Nasib Si Labu Labi (1963), tempat satiranya diperluas — Haji Bakhil menyertai pertunjukan fesyen kebajikan lalu dimalukan di hadapan khalayak, ketamakan dan keangkuhan terbongkar persis seperti yang memang sudah ditakdirkan.
Di tempat lain beliau Marzuki, bapa saudagar yang angkuh dalam Penarek Becha, serta bekalan tetap orang tua kampung, hakim dan pembesar yang keangkuhannya ditelanjangkan rakyat biasa. Beliau meninggal dunia pada 1981. Risalah bangsawannya sebelum 1940 tidak pernah dijumpai.